Ի՞նչ կասեին Վանոն ու Մաթևոսյանը, եթե տեսնեին ինչ օրի եք հասցրել Հայաստանը, ոնց եք մսխել էն բոլոր հաջողությունները, որ ունեցել էինք 90-ականներին, երբ երկիրը լևոնական, մաթևոսյանական, սիրադեղյանական միտքն էր ղեկավարում:
Դուք թաղեցիք էդ միտքը, Վանոյի գաղափարները վերցնելով ու ձեզ ձեռնտու ձևով շահագործելով, էդ գաղափարները թաղեցիք:
Վանոյից խոսացող իշխանությունը 2 ամիս Վանոյի դիակը Հայաստան չէր բերում, հետո իր ստեղծած կառավարական հանձնաժողովով մերժեց Վանոյին պանթեոնում թաղելու գաղափարը ու փակ դագաղով հոգեհանգիստը էղավ:
Վանոյից ի՞նչ իրավունք ունեք խոսելու, Մաթևոսյանից ի՞նչ իրավունք ունեք խոսելու, պատկերացնում ե՞ք ինչ կասեին ձեր վարած քաղաքականության մասին եթե կենդանի լինեին: Չնայած Վանոն վաղուց ասել ա.
«Հիմա գյադաների ժամանակն է: Եւ մի կարճ ժամանակ էլ դեռ այդպես կլինի: Եւ այդպիսի ժամանակներում, երբ հերոսները բանտում են կամ հողի տակ, երբ դեռ խրամատները Ազգային ժողովի շենքից հեռու են հարյուրավոր կիլոմետրերով, գյադաները, այսպես, պիտի կամուֆլյաժե բիկինի հագնեն ու պուտանկի խրոխտ մարշով գնան-գան իշխանության միջանցքներում: Գնան ու գան: Գնան ու գան…»